Tá cuimhní geala agam ar mo chéad turas isteach i mBaile Átha Cliath mar dhéagóir. Bhí sé lán le torann, le soilse, agus le gluaisteáin ag rásaíocht thart. Bhí an chathair sin, agus cathracha eile ar fud na hÉireann, ag brath go mór ar iompar traidisiúnta, go minic ag cruthú brú tráchta agus truaillithe nach beag. Ach inniu, tá rud éigin difriúil ag tarlú. Táimid ag finné ar réabhlóid chiúin, réabhlóid a bhfuil an teicneolaíocht mar lárionad aici, ag athmhúnlú an chaoi a mbogaimid timpeall ár gcathracha.
Ní hamháin go bhfuil an réabhlóid seo ag déanamh ár dturas laethúil níos éasca; tá sí ag freagairt do ghlao práinneach ar inbhuanaitheacht. Ó na scútair leictreacha a fheictear ag sciorradh thart ar shráideanna Chorcaí go dtí na córais chliste bainistíochta tráchta i nGaillimh, tá Éire ag glacadh le ré nua na soghluaisteachta uirbí cliste. Agus ag croílár an athraithe seo, tá gá le gléasanna iontaofa, éifeachtacha, agus inbhuanaithe – an áit a dtagann Nomophone isteach sa scéal, mar cheannródaí Eorpach i bhfeistí athchóirithe.
An Réabhlóid Dhigiteach in Iompar Uirbeach
Le blianta beaga anuas, tá athrú mór tagtha ar an dearcadh atá againn ar iompar. Ní leor a thuilleadh díreach dul ó phointe A go pointe B. Anois, táimid ag lorg réitigh atá éifeachtach, costéifeachtach, agus, thar aon rud eile, inbhuanaithe. Tá an teicneolaíocht, go háirithe an fón cliste athchóirithe atá inár bpócaí, ag tiomáint an athraithe seo.
Samhlaigh córas iompair phoiblí a thuigeann patrúin tráchta fíor-ama, a fhéadann a bhealaí a athrú de réir éilimh, agus a chuireann ar an eolas tú faoi mhoilleanna sula dtarlaíonn siad fiú. Níl sé seo ach aisling a thuilleadh; tá sé ag tarlú i gcathracha ar fud na hEorpa, lena n-áirítear Éire. Tá aipeanna soghluaiste, braiteoirí cliste